• RSS
  • Delicious
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin

Monday, July 15, 2013

مادر سهراب اعرابی: پس از ۴ سال آیا شهامت دارند که به اشتباه خود اقرار کنند؟

Posted by UNITY4IRAN On 8:00 PM No comments

به گزارش کلمه، پروین فهیمی از بعد ۲۵ خرداد ۸۸ هر روز صبح برای یافتن نشانه‌ای از پسرش به دادگاه انقلاب می‌رفت و هر بعد از ظهر عکس سهراب را جلوی در زندان اوین برده و عکس را به هر آزاد شده‌ای نشان می‌داد و می‌پرسید آیا او را دیده‌اند یا خیر. بیستم تیر مادر سهراب اعرابی را به اداره تشخیص هویت ارجاع می‌دهند تا آلبوم‌های کشته‌شدگان را نگاه کند و مشخص می‌شود سهراب کشته شده است و بیست و دوم تیر ماه مراسم خاکسپاری این شهید سبز برگزار شد.
خانم فهیمی از مادران صلح در این نوشتار یادآور می شود: سال ۸۸ متاسفانه با ندانم کاری ها و سیاست های تنگ نظرانه و خودخواهی های اقلیت حاکمیت، مطالبات مردم در نظر گرفته نشد و شاهد اتفاقات ناگواری بودیم که به خاطر این سیاست غلط حکومت، ضربه های آن شدیدا هم به مردم اصابت کرد و هم آبرو و حیثیت نظام را در کشور و دنیا زیر سوال برد.
دلنوشته مادر سهراب اعرابی با طرح این سوالات از حاکمیت ادامه می یابد که چگونه خواهند توانست این چهارسال را جبران نمایند؟ آیا می شود و می توانند جبران این همه ظلم را بکنند؟ چگونه خانواده های داغدار را آرام خواهند کرد؟ مشکلات پیش آمده زندانیان سیاسی را چگونه حل خواهند کرد؟ ظلمی که به آقایان مهندس موسوی و کروبی و خانم زهرا رهنورد شده است را چگونه جبران خواهند کرد؟ چگونه کسانی که آواره کشورهای خارج شده اند را نوید بازگشت خواهند داد؟
این مادر شهید جنبش سبز همچنین خواستار آن شده که حکومت با شهامت به اشتباه خود اقرار و اعتراف کنند و در مقابل مردم بگویند که در همه موارد حق الناس کرده و اشتباهات گذشته از این به بعد تکرار نخواهد شد.
متن کامل دلنوشته مادر سهراب اعرابی را با هم می خوانیم:
به نام خداوند هستی بخش
در چهارمین سالگرد سهراب عزیزم و هم چنین ششمین سالگرد پدرمهربانش آقای اعرابی عزیز یاد آنها و هم چنین تمامی شهیدان راه آزادی و انسانیت را گرامی می داریم.
روحشان شاد و یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد.
به احترام اندیشه ها و آرمان های دوست تازه از دست رفته مان: مادر صلح خانم دکتر شهلا فرجاد که حق به گردن تمامی ما به خصوص بنده داشته است، یک دقیقه سکوت می کنیم و با ذکر فاتحه یادش را گرامی می داریم.
مرغ سحر ناله سر کن *** داغ مرا تازه تر کن
تمامی روزها و ساعات چهار سالی که گذشت، پر است از خاطره هایی که بعد از انتخابات سال ۸۸ اتفاق افتاد و این چهار سال گویی چهل سال برای ما دستاورد داشت. من همیشه فکر می کردم به هیچ وجه نمی توان در طول این مدت کم به نتیجه ای رسید؛ اما اشتباه می کردم زیرا با اتفاق خوبی که در انتخابات اخیر روی داد، مشخص شد مردم خیلی خوب متوجه اوضاع و احوال هستند و می دانند چه موقع باید انتخابات را تحریم و چه زمان آن را حمایت کنند و بار دیگر به حاکمیت و جهانیان یادآوری کردند که خواهان رسیدن به خواسته های خود از طریق مسالمت آمیزترین روش های ممکن هستند و انتخابات را بهترین گزینه برای بیان خواسته های مشروع خود می دانند. امیدوارم مسوولان محترم نیز متوجه مطالبات بخش قابل توجهی از مردم که همانا «تغییر» و «تحول» در همه زمینه ها است، شده باشند.
سال ۸۸ نیز فرزندانمان به همین «امید» و «آرزو» به صحنه «سیاست» آمدند؛ وگرنه می توانستند بی توجه به آینده خودشان و مملکت در چهاردیواری های خانه شان سکوت اختیار کنند؛ اما این کار را نکردند و با توجه به فضایی که حاکمیت برای گروه ها و احزاب سیاسی و مردم باز کرده بود، همگی خیلی خوب از این فضا برای تبلیغات کاندیداهای محبوبشان استفاده کردند؛ اما متاسفانه با ندانم کاریها و سیاست های تنگ نظرانه و خودخواهی های اقلیت حاکمیت همیشه مستبدانه، مطالبات مردم را هیچ گاه در نظر نگرفتند.
از همین رو شاهد اتفاقات ناگواری بودیم که به خاطر این سیاست غلط حکومت، ضربه های آن شدیدا هم به مردم اصابت کرد و هم آبرو و حیثیت نظام را در کشور و دنیا زیر سوال برد. در این مدت به ما مردم فشارهای سیاسی و اقتصادی و همچنین فشارهای جسمی و روحی زیادی وارد شده است.
چگونه خواهند توانست این چهارسال را جبران نمایند؟ آیا می شود و می توانند جبران این همه ظلم را بکنند؟ چگونه خانواده های داغدار را آرام خواهند کرد؟ مشکلات پیش آمده زندانیان سیاسی را چگونه حل خواهند کرد؟ ظلمی که به آقایان مهندس موسوی و کروبی و خانم زهرا رهنورد شده است را چگونه جبران خواهند کرد؟ چگونه کسانی که آواره کشورهای خارج شده اند را نوید بازگشت خواهند داد؟ چگونه می توان مردمی را که افسرده و سرگشته شده اند و در خانه ها زانوی غم بغل گرفته اند را به زندگی و آینده امیدوار کنند؟
من فقط به یک کلمه فکر می کنم “شهامت”. آیا شهامت این را دارند که به اشتباه خود اقرار و اعتراف کنند و در مقابل مردم بگویند که در همه موارد حق الناس کرده ایم و از این به بعد تکرار نخواهد شد. چقدر زیباست وقتی که انسان ها در مقابل خدا و مردم به گناهان خود اعتراف می کنند و چقدر زیباتر است زمانی که انسان ها یکدیگر را می بخشند و برای فردایی بهتر و برای ساختن ایرانی آزاد و آباد دست یکدیگر را خواهند فشرد و تلاش خواهند کرد. و اما آنهایی که تصور می کنند کشور ایران ارث پدری شان است، نیز باید بدانند ایران از آن تمامی ایرانیان است و بس.
در پایان لازم است از آقای نلسون ماندلا این مرد بزرگ انسانیت و بخشش یاد کنیم که در حال حاضر در بستر بیماری است و برای شفای وی دعا کنیم که خداوند چنین بزرگانی را برای تمامی مردم دنیا نگاه دارد. وی با اینکه ۲۷ سال در زندان بود اما زندانبان خود را بخشید نه از ترس بلکه فقط برای رشد و تعالی انسان ها و تکامل جامعه خود و به هیچ وجه به قدرت وابستگی نداشت؛ بلکه با کمال میل آن را به دیگران واگذار کرد و بقیه عمرش را صرف برقراری صلح و انسانیت و عدالت در دنیا نمود.
و باز هم در آخر برای سلامتی تمامی مردم کشورمان و برای سلامتی خانم زهرا رهنورد و آقایان موسوی و کروبی و هم چنین سلامتی زندانیان عزیز و خانواده هایشان و برای تمامی مسئولانی که برای ملت دل می سوزانند و برای رسیدن مردم به حق و حقوق خود تلاش می کنند برای تمامی دعا می کنیم.

0 comments:

Post a Comment